وا اَبَتاه ! وا اصَفّیاه ! وا مُحَمَّداه ! وا اَبَالقاسِماه ! وا رَبیعَ الاَرامل  و الیَتامی ...

رَفَعتَ قُوّتی وَ خانَنی جَلدی وَ شَمَت بی عَدُّوی وَ الکَمَدُ قاتِلی . یا اَبَتاه ! بَقیتُ و الله وَحیده وَ حیرانه فَریدة فَقَدِ انخَمَد صَوتی ! وَانقَطَع ظَهری وَ تَنَّغَصَ عَیشی وَ تَکَدَّرَ دَهری ...

 پدر جان ! قبله ومحراب پس از تو چه خواهد شد ؟ بابا ! چه کسی به داد دختر عزیز مرده ات خواهد رسید ؟ پدر جان ! توانم رفته است ، شکیبائی ام تمام شده است . دشمن شاد شده ام پدر ! دشمن به شماتتم ایستاده است . رنج و اندوهی کشنده کمر به قتلم بسته است .

پدر جان ! یکه و تنها مانده ام و در کار خود حیران و سرگردان . پدر جان صدایم ته افتاده است و پشتم شکسته است و زندگی ام در هم ریخته است و روزگارم سیاه شده است . پدر جان ! پدر جان ! پس از تو در این وحشت فراگیر مونسی نمی یابم . کسی نیست که گریه ام را آرام کند و یاور این ضعف و درماندگی ام گردد .

پدر جان ! پس از تو قرآن محکم و مهبط جبرئیل و مکان میکائیل غریب شد .

پدر جان ! پس از تو زمانه میل به ادبار یافت ، دنیا دگرگون شد و درهای پشت سرم قفل خورد .

پدر جان ! دنیا بعد از تو نفرت برانگیز است و تا نفسم قطع نشود گریه ام بر تو قطع نمی شود .

پدر جان ! گذشت زمان و حائل خاک ، اندوهم را کم و کهنه نمی کند ، هر لحظه زخم فراق تو تازه است و غم دوری تو نو . به خدا که قلب من عاشقی سر سخت است .

این غم غمی است که هر روز زیادتر می شود و هیچ گاه از میان نمی رود .

این فاجعه همیشه بر من گران است و این گریه همیشه تازه است و آسایش برای همیشه رخت بر بسته است . آن دلی که بتواند در عزا و مصیبت تو صبور باشد به حق دلی پر طاقت است .

پدر جان ! با رفتن تو نور از دنیا رفته است و گلهای دنیا پژمرده شده اند .

پدر جان ! اندوه فراق تو تا قیامت خوراک من است .

پدر جان ! تو که رفتی انگار حلم و اغماض هم از وجود من دور شد .

پدر جان ! یتیمان و بیوه زنان پس از تو که را دارند ؟

پدر جان ! این امت پس از تو تا قیامت به که دلخوش باشد ؟

پدر جان ! بعد از تو ما درمانده شدیم .

پدر جان ! بعد از تو مردم از ما روی بر گرداندند .

پدر جان ! ما به واسطهء تو محترم بودیم در میان مردم و نه اینچنین خوار و درمانده .

پدر جان ! چه اشکی است که در فراق تو ریخته نمی شود ؟ و چه حزنی است که پس از تو استمرار نمی یابد ؟

پدر جان ! بعد از تو کدام مژه با خواب آشنا می شود ؟ تو بهار دین بودی و نور انبیاء .

در شگفتم که چرا کوه ها در عم تو از هم نمی پاشند و دریاها در خویش فرو نمی روند . و زمین به لرزه در نمی آید .

پدر جان ! من اینک آماج تیرهای سهمگین مصیبت شده ام .

مصیبتی که کم نبود ، کوچک نبود ، ساده نبود ، تحمل کردنی نبود . مصیبت طاقت سوزی که آمد و آمد و در خانهء مرا کوبید .

پدر جان ! مصیبتی که اشک فرشتگان خدا را در آورد . و افلاک را از حرکت باز داشت .

پدر جان ! پس از تو منبرت را وحشت فراگرفته است . و محرابت از مناجات تهی شده است .

اما قبر تو خوشحال است که چون توئی را در خویش جا داده است .  و بهشت در خویش نمی گنجد که همیشه مشتاق تو و دعای تو و نماز تو بوده است .

پدر جان ! هرجا که نور حضور تو دامن گسترده بود ، اکنون غرق در تاریکی است .

پدر جان ! این مصیبت مصیبتی است که فقط با رسیدن به تو التیام می یابد .

پدر جان ! آن علی ، آن ابوالحسنی که محل اعتماد و اطمینان تو بود ، پدر حسن و حسین تو بود ، نزدیکترین یاور و بهترین دوست تو بود ، همان که در کوچکی در دامنت پرورده بودی و در بزرگی برادرش خوانده بودی ، همان که شیرین ترین همدل و همراه تو بود ، همان که اولین مومن ، مهاجر و بهترین یاور تو بود ، او اکنون سخت تنها شده است و در مصیبت جانکاه عزیز از دست رفته اش بی تاب است .

آری پدر جان ! مصیبت ، مصیبت از دست دادن عزیز ، ما را احاطه کرده است ، اشک و آه ، قاتل ما شده است و اندوه ، گریبنمان را سخت چسبیده است .

چه کنم پدر ؟

صبرم در سوگ تو کم شده است و تسلی از من فاصله گرفته است .

چشم ! ای چشم ببار . وای بر تو اگر از بارش خون دریغ کنی .

ای رسول و برگزیدهء حق ! ای پناهگاه یتیمان و ضعیفان .

کوه ها و وحوش و پرندگان و زمین همه به تبع آسمان بر تو گریستند .

آقای من ! حجون و رکن و مشعر و بطحاء گریستند .

محراب و درس قرآن صبح و شام ، ضجه زدند و شیون کردند . و اسلام بر تو گریست ، اسلامی که با رفتن تو غریب شد ، کاش منبرت را می دیدی ، منبری که تو از آن بالا می رفتی ، اکنون ظلمت از آن بالا می رود .

خدایا . مرگم را برسان که من از حیات ، بریده ام .

پدر جان ! زندگی بی تو خالی است ، حیات بدون تو مرگ است روشنی بی تو ظلمت .

آنکه گمشده ای دارد ، همه جا به دنبال او می گردد ، همه جا را خالی از احساس می کند ، پدر جان ! من جانم را گم کرده ام . جگرم را گم کرده ام . قلبم را گم کرده ام .

گفتم شاید یعقوب وار به پراهنت التیام یابم ، همان پیراهنی که علی تو را در آن غسل داده بود ، اما پیراهن خالی ات بوی تو را در شامه ام زنده کرد و بیشتر آتشم زد ، از حال و هوش رفتم  آنچنانکه علی خود را شماتت می کرد از اینکه پیراهن را به دست من سپرده است .

بلال بعد از تو اذان نگفت و نمی گفت . به او گفتم : دوست دارم صدای موذن پدرم را بشنوم ، شاید از غم و غربتم کاسته شود .

«الله اکبر » را گه گفت ، گریه امانم را برید .

 وقتی نوای اشهد ان محمدا رسول الله در گوش جانم نشست ، صیهه ام آنچنان به آسمان رفت که همه ترسیدند ، جانم به آسمان رفته باشد ، وقتی به هوش آمدم ، هر چه کردم بلال دیگر ادامه نداد گفت : ای دختر رسول خدا بر جان شما می ترسم .

چه کنم پدر ؟ یادت همیشه هست و جای خالی ات با هیچ چیز پر نمی شود .

آنچه فقط از بر می آید این است که بنشینم کنار قبر تو و غربتم را زمزمه کنم :

آنکه شامه اش با تربت احمدی آشنا شده ، چه باک اگر پس از آن هیچ عطر و مشک و غالیه ای را نبوید .

به آنکه پنهانی لایه های زمین گشته است بگو که آیا ضجه و مویه و فغان مرا می شنود ؟

مصیبت و اندوه آنچنان بر من مستولی شده است که اگر پنجه بر گلوی روز می انداخت ، شب می شد .

من در سایه رحمت و حمایت محمد بودم و تا آن دم که این سایه گسترده بود ، من از هیچ چیز نمی ترسیدم .

امروز پر و بالم حتی در مقابل فرومایگان ریخته است و می هراسم از ستم و ظالم را باردایم دفع می کنم . حتی قمریان هم شب هنگام بر شاخصار مصیبت من گریه می کنند و

حزن و اندوه پس از تو ، تنها مونس من است و اشک تنها بالاپوش من .